Abres a transcrición da chamada de onte para comprobar unha soa cousa. Alguén dixo «mandámoscho o venres». A proposta, as cifras, a presentación: tanto ten que. O que importa é quen o dixo. Se fuches ti, é un compromiso. Se foron eles, é algo que agardar. E unha transcrición que corre como un bloque de texto, con tres persoas mesturadas nun só parágrafo, non cho pode dicir.
Esa pequena pregunta decide o que fas despois. Un seguimento que entende o compromiso ao revés é peor ca non facer ningún.
O que ves agora na nota
Se gravas as túas reunións con BlaBlaNote Recorder, a transcrición xa non chega como un bloque. Chega como un diálogo, unha quenda por voz:
Gorka: Mándoche a proposta o venres.
Interlocutor 1: Perfecto. E se podes, pon en copia a Marta, que leva o orzamento.
O gravador mide por separado o teu micrófono e o son da chamada antes de mesturalos, así que sabe cal é a túa voz. As túas quendas levan o teu nome de pía. As demais aparecen como «Interlocutor 1», «Interlocutor 2», ata que decidas quen son. Para esta parte necesitas a última versión do gravador, e só se aplica ao que gravas con el.
Saber cal é a túa voz cambia algo máis ca o formato. A IA que resume a nota sabe o que dixeches ti, así que pode escribir «Gorka comprometeuse a enviar a proposta» en lugar dun vago «enviarase unha proposta». As tarefas e os próximos pasos que saen da reunión son teus cando son teus, e seus cando son seus.
Quen fala: poñerlle nome a cada voz
Xunto á transcrición, a nota diche cantas voces seguen sen nome: «2 sen nome». Esa ligazón abre Quen fala, cunha fila por voz.
De cada unha podes escoitar dous ou tres fragmentos curtos, o xusto para recoñecela. Despois escolles quen é: unha das persoas desa reunión, alguén que atopas buscando nos teus contactos ou un contacto novo que creas nese momento. Se non o tes claro, «Non o sei» déixaa sen nome. E se o gravador se equivocou coa túa propia voz, «Non son eu» corríxeo.
A transcrición cambia no momento en que nomeas unha voz. Confirmar unha voz liga ese contacto á nota, de xeito que a conversa remata na súa ficha, xunto a todo o demais que sabes desa persoa. Se escolles a persoa equivocada, o aviso que aparece déixache desfacelo.
O audio gárdase 24 horas para que poidas escoitalo. Pasado ese prazo podes seguir nomeando as voces. Só que xa non podes reproducilas.
O novo de hoxe: a IA propón, ti decides
Ata agora, nomear as voces dependía só de ti. Desde hoxe, para todo o mundo, a IA proponche quen é cada voz a partir do que se dixo na conversa.
A xente preséntase máis do que cremos. Alguén abre con «Ola, Pedro». Unha voz menciona a empresa na que traballa, ou o seu cargo. Ese é o tipo de pista que busca a IA, e só busca entre os contactos que xa rodean a nota: os convidados da reunión e os contactos detectados nela.
En Quen fala ves a proposta coa frase que a xustifica («Pola frase “Ola, Pedro”»), un botón para escoitar e dúas respostas: «Si, é Pedro García» ou «É outra persoa».
Nunca liga a ninguén pola súa conta. O nome proposto xa aparece nesa voz da transcrición, pero ata que confirmas é só unha proposta: o contacto non se liga á nota. Se nada na conversa identifica unha voz, non propón a ninguén. Mellor «Interlocutor 1» ca un nome equivocado na ficha de alguén.
Sen pegada de voz
Isto merece dicirse con claridade, porque é o que quererías saber antes de deixar que ninguén lles poña nome ás voces das túas reunións.
Non hai pegada de voz. Á parte do propio audio, que se borra ás 24 horas, non gardamos nada que describa como soa ninguén, e non recoñecemos a ninguén pola voz. Iso sería un dato biométrico, que o RXPD protexe como categoría especial (artigo 9), de persoas que nin sequera usan BlaBlaNote. Os nomes das demais voces saen de dous sitios: o que se dixo na conversa e o que escolles ti.
O demais segue como estaba. O audio cífrase, transcríbese dentro da Unión Europea e bórrase un día despois de recibilo. Non o usamos para adestrar modelos.
E hai algo que non cambia con ningunha función: avisa as persoas da reunión de que estás gravando. É o correcto, e en moitos lugares é o que esixe a lei.
O detalle que cambia a seguinte mensaxe
Escribimos sobre a reunión na que realmente estabas: escoitar en lugar de teclear e atopar despois a conversa na persoa. Saber quen dixo cada cousa é o paso seguinte. É a diferenza entre «falamos da proposta» e «prometinche a proposta para o venres, e o orzamento lévao Marta».
Eses son os detalles que fan que unha mensaxe unha semana despois soe a que de verdade estiveches alí.
Se unha boa parte da túa semana transcorre en videochamadas, descarga o gravador, ou actualízao se xa o tes, e mira a próxima nota que che deixe. Está incluído no plan Pro, e todas as contas o teñen durante os seus primeiros 30 días. Nomea unha voz, confirma unha proposta e mira onde remata a conversa.
